Urodził się w Łomży w 1903 roku, studia ukończył w Warszawie a Szkołę Podchorążówki w Grudziądzu Kiedyś w latach dwudziestych, gdy Tadeusz Podbielski był uczniem łomżyńskiego gimnazjum, zaś Zofia Mogielnicka herbu Lubicz uczennicą seminarium nauczycielskiego i harcerką, występowali razem w amatorskim teatrze.

Doktor Podbielski mówił, że uniwersytet dał mu impuls do samodzielnej pracy badawczej, szersze spojrzenie na życie, a dyscypliny, która niezbędna jest w życiu i w pracy naukowej, badawczej, nauczyła go podchorążówka kawalerii w Grudziądzu oraz późniejsza słuzba w wojsku.

Tu właśnie zaczęła się pasjonująca przygoda jego życia. Ppor. Tadeusz Podbielski na ćwiczeniach wojskowych w 1935 roku

W latach trzydziestych jak o lekarz weterynarii w Łomży, potem w Kolnie na Krupiach, jeździł do rolników z wykładami, organizował spółdzielczość mleczarską, pomagał w organizacji nowoczesnego, opartego na racjonalnych zasadach rolnictwa.

Wkrótce potem przyszedł wrzesień 1939. Podbielskiego powołano do wojska. Jakież było jego zdziwienie, kiedy pewnego wrześniowego dnia do jednostki, w której służył, przyszła za nim jego żona Zofia ... w harcerskim mundurze. Dowództwo nie znalazło na nią "rady". Potrzebujecie sanitariuszek, czy nie? - uparła się i została. Razem też dostali się do niewoli niemieckiej, z której sanitariuszka Zofia Podbielska pomogła mężowi wydostać się na wolność.

Okupację przeżyli we wsi Lipa pod Głowaczewem na Kielecczyźnie.

Tak pisze o sobie: " - W czerwcu 1945 roku zostałem skierowany przez Wojewódzki Urząd Weterynarii w Poznaniu do powiatu międzyrzeckiego w celu objęcia w posiadanie przez polską administrację państwową tych ziem po 130 latach niewoli i zorganizowania obsługi weterynaryjnej. Długo byłem tutaj jedynym lekarzem weterynarii."