KOBALT.

Rola kobaltu związana jest z witaminą B 12 i jej analogami. W przeciwieństwie do witaminy B 12, która pobudza erytropoezę tylko w niedokrwistości złośliwej, wolny kobalt jonowy pobudza w ogóle erytropoezę zaburzoną i osłabioną w różnych stanach chorobowych. Stwierdzono również pobudzający wpływ kobaltu na hipoglikemiczne działanie insuliny, analogiczne do cynku. Mechanizm krwiotwórczego działania kobaltu polega na zahamowaniu oddychania wewnątrzkomórkowego, co wytwarza stan hipoksji i jako mechanizm wyrównawczy- czerwienicę.

Kobalt zwiększa syntezę kwasów nukleinowych, przyspiesza podziały komórkowe, wpływając ogólnie na procesy regeneracyjne ustroju. Bierze udział w powstawaniu tymidyny i metioniny.

Szczególnie korzystne działanie kobaltu spostrzega się w:

• niedokrwistościach zakaźnie toksycznych nowotworowych i towarzyszących chorobom nerek
• niedokrwistościach pochodzenia białaczkowego
• ziarnicy złośliwej
• szpiczaku
• a także w niedokrwistości aplastycznej.

Należy podkreślić, że bardzo istotne jest kompleksowe działanie mikroelementów. Wykazano, że w powstawaniu endemicznego wola towarzyszy niedobór w środowisku nie tylko jodu, ale i innych pierwiastków jak miedzi i kobaltu.

ŻELAZO

Rola tego pierwiastka w organizmie związana jest przede wszystkim z procesami oddychania tkankowego. Związki żelaza są składnikami hemoglobiny, mioglobiny oraz wielu enzymów, np. cytochromów. Wchłanianie żelaza jest wspomagane przez witaminę C oraz swoiste białko- ferrytynę, również miedź zwiększa przyswajalność żelaza. Najłatwiej przyswajalną postacią, która pozwala zwiększyć poziom żelaza w organizmie jest siarczan żelazawy.

Niedobór żelaza powstaje min. w wyniku:

• - spożywania zbyt oczyszczonych i przetworzonych produktów
• trudności w przyswajaniu
• spożywania dużej ilości kwasu szczawiowego
• przy krwotokach różnego pochodzenia

Niedobór żelaza objawia się niedokrwistością typu niedoborowego. Do jej objawów należą min. stałe uczucie zmęczenia, znaczne obniżenie sprawności fizycznej, zmniejszenie łaknienia, drażliwość, bóle głowy, zaburzenia odżywcze skóry, błon śluzowych, włosów. Leczenie jej polega na przyjmowaniu dużych dawek preparatów żelaza przez dłuższy czas.